(xiv. yy'dan günümüze): "Âşık" adı verilen ozanların geleneksel ürünlerinin oluşturulduğu edebiyata, "âşık edebiyatı" denir. aşıklar, ürünlerini saz eşliğinde söylemelerinden ötürü, "saz şairi" diye de adlandırılır. Âşıklar, başlangıçta halka yakın olan tekke edebiyatının vakıflar düzeniyle güçlenerek yüksek sınıfa yaklaşması sonucu ortaya çıktılar; eski destan geleneğini sürdürüyor, aşk ve doğaya ilişkin şiirler söylüyor, sözlerine sazlarıyla eşlik ediyor, ustalarının geleneğini sürdürüyor, yaşadıkları çağın ve çevrenin bazı yönlerini şiirlerine yansıtıyorlardı. şiirlerini doğaçtan (irticalen) söyleyen âşıklar, geleneksel yolu izledikleri, yaşamdan ve toplumdan kopmadıkları için, etkilerini bir ölçüde yitirmiş olsalar da, günümüzde de sanatlarını sürdürmektedirler. Âşık edebiyatının temsilcileri arasında da xvii. yy'da karacaoğlan, Âşık ömer, gevheri, gazi Âşık hasan, xviii. yy'da Âşık nuri, Âşık dertli, xix.
yy'da dadaloğlu, erzurumlu emrah, bayburtlu zihni,Âşıkseyrani, tokatlı nuri, ruhsati, sümmani, xx. yy'da kağızmanlı hıfzı, huzuri, Âşık veysel şatıroğlu, aii izzet özkan, vb. sayılabilir.