toplumun esiriyiz. toplum yasaların,yasakların olmayı beceremediği kadar otoriterdir, cezaları ağırdır; seni dışladığında, beğenilmeyen, istenilmeyen olduğunda elinden bir şey gelmez. toplum, senin değerlerine saygı göstermez. katı, gerici düşüncelerini değiştirmesi hiç kolay değildir; bunun için kan akması gerekir ve akan kanın sahibinin istikbale kavuşacağı da garanti edilmez. toplum içimizdeki en gerici insanın olabileceğinden daha gericidir. ve toplumun böyle olmasının sebebi düşünmeyi beceremeyen insanların sayısının çok olmasıdır. kimsenin elini taşın altına koymamasıdır. insanlar alışılagelmişleri yıkmak zor olduğundan ondan daha az zor olan alışılagelmişe uymayı tercih ederler. hem de alışılagelmişin dışına çıkanı eleştirir, mahkum ederler. toplum kan emici bir yarasadır. kördür. ama kanını emmeyi becerir. karşı çıkanları ezer. insanlar bilinçsizdir, kolayca kanarlar, özgür düşünemezler. işte böyle insanların bilincidir toplum bilinci ve böyledir toplumun düşünceleri. insanların düşünmeye ayıracak kadar vakti yoktur. düşünmek anca boş gezenin boş kalfasının biricik işidir. ve yönetmek zordur. insanlar bu ağırlığın altından kalkmak istemezler. o yüzden yönetilmeyi seçerler. toplumun yazılmamış kurallarına boyun eğmeyi seçerler. topluma aykırı olanı susturmayı seçerler ki refah bu işin ucundadır onlara göre. en özgür de bu kadar özgürdür işte, toplumun izin verdiği ölçüde. ama insanlara özgür oldukları söylenir ve onlar da şüphe etmeden özgürüz derler. verdikleri kararların kendi kararları olduğunu düşünürler oysa eline şeker tutuşturulmuş çocuktur ‘özgür’ insan. tıpkı tanrısına ‘beni niye yarattın?’ diye soran insanın tanrıdan ‘sen dünyadaki üstün,en zeki insansın’ cevabını alıp, mutlu (ve kandırılmış) olup oturması gibi. bazen doğadaki bazı şeylerin kendinden daha üstün olduğunu sezer gibi olur da yine de tanrısının dediklerini sorgulamaz..